آه از نگاه مرده ی مردان نا امید

وقتی که سرو های بلند از غرور و عشق

سر ریز میشوند

مثل درخت بید.

علیرضا رضایی گورادل

انگار مهر تو

مانند قابله ی سالخورده ای

تیغی به روی بند وجودم کشیده است

صد ها هزار بال سپید از نگاه تو

در صحن بی ریای دلم پر کشیده است.

علیرضا رضایی گورادل

مثال كر كه صدا را نمي كند باور

وفا نديده وفا را نمي كند باور

كسي كه از در و ديوار پشت پا خورده است

سلام پنجرا ها را نمی كند باور

و چشم سرخ من اين يادگار دلتنگي

نگاه عقده گشا را نمي كند باور

مگو قناري از آزار باد پاييزی

جوانه قصه مارا نمي كند باور

گذشت عمر عزيز و چه دير فهميدم

زمين نخورده عصا را نمي كند باور

علی حیدری

و ما در این غبار تار

که بیشه حرف از شکار شیر میزند

در انتظار لحظه های ساده تر نشسته ایم

در این فضای ملتهب شکسته ایم

علیرضا رضایی گورادل

خبر این است که: من نیز کمی بد شده اماعتراف این که: در این شیوه سرآمد شده امپدرم خواست که فرزند مطیعی بشومشعر پیدا شد و من آنچه نباید شده امعشق برخاست که شاعرتر از آنم بکندکه همان لحظه ی دیدار تو شاید

گرچه مهرم به دلت دست نداد ست هنوز
سایه ات از سرم ای شاه زیاد است هنوز

خواست هم سنگ تو گردد دل ناکام ، ولی
بر تنم پیرهنِ عشق گشاد است هنوز

می کشد هر طرفم ، می بردم شهر به شهر
چون کبوتر که گرفتار به باد است هنوز

میزند سنگ بر این پیر پریشان شده اش
شادم از شادی این طفل که شاد است هنوز

آخر و عاقبت عشق جنون است اگر
تشنه مردن لب این چشمه مراد است هنوز

پژمان صفری- منبع : اینترنت

چقدر زیاد میشود!! فاصله بین منو تو

تو غرق میشوی و من پر پرنده میشوم

سکوت میکنی و من صدای عمق حنجره

تو شاد جلوه میکنی و من درنده می شوم

شکوه چهره ات شده ، ادای گرم باختن

تو وانمود میکنی و من برنده میشوم

کویر مصر و فهرجی، سراب پر درخت سبز

هوای حشک شوره زار و من دمنده میشوم.

علیرضا رضایی گورادل